Ervaringsverhaal oudere met depressieve klachten
Mevrouw Delbaar (75) woont redelijk zelfstandig in haar aanleunwoning in Leiden. Ze heeft last van beide knieën. Daardoor komt ze bijna niet buiten, maar ze redt zich redelijk.
De laatste jaren is het veel stiller geworden om haar heen. Na haar partner zijn ook haar broers en zus overleden. Daar heeft ze nog steeds veel verdriet van. Zin in bezoek heeft ze nauwelijks meer. Ze hield altijd het nieuws bij en puzzelde veel, maar tegenwoordig interesseert haar dat weinig. Mevrouw Delbaar heeft geen kinderen.
De laatste maanden komt mevrouw Delbaar steeds vaker bij haar huisarts. Haar klachten zijn dezelfde als de jaren daarvoor, maar toen vroeg ze er niet veel aandacht voor. De huisarts vindt dat mevrouw een lusteloze indruk maakt. Op zijn vraag hoe ze zich voelt, antwoordt ze dat ze eenzaam is. Gewoon eenzaam, niets bijzonders. Na enig aandringen vertelt ze ook dat ze de laatste tijd steeds meer vergeetachtig is. De huisarts vermoedt dat mevrouw Delbaar een depressie heeft. De huisarts schrijft haar medicijnen voor en verwijst haar naar een cursus voor ouderen met depressie.
Enige maanden later gaat het beter. Haar lichamelijke klachten lijken minder belangrijk. Ze vindt het weer fijn als er bezoek komt. Ze heeft net kennisgemaakt met de nieuwe buren. Ze is minder moe, ze slaapt ook beter. Op de preventiecursus waar mevrouw Delbaar één keer per week naar toe gaat, heeft ze geleerd haar gevoelens meer te uiten. Ze heeft er bruikbare tips gekregen over hoe ze iets kan doen tegen haar depressieve klachten en ze heeft er zelfs een paar leuke contacten opgedaan.