Tine (54) over haar moeder
“Toen ik op de televisie een documentaire over dementie zag, kwam voor het eerst in mij op dat mijn moeder misschien wel aan het dementeren was. Het klopte precies met de mensen in de documentaire: de vergeetachtigheid, de agressie, de verwarring en ontkenning dat er iets niet goed was. Ik schrok me rot. Ik wist niet veel van dementie. Volgens de documentaire betekende de ziekte dat ik mijn moeder langzaam maar zeker zou kwijtraken. Ik vertelde het aan mijn vader, maar hij vond dat er niets aan de hand was. Hij zei dat moeder gewoon een beetje vergeetachtig aan het worden was. Daarom twijfelde ik ook; hij kent haar natuurlijk het beste. En ik hoopte ook dat het niet zo was.
Op een dag ging mijn moeder, zoals ze gewoon was, om een uur of tien de deur uit om een paar boodschappen te doen op het plein vlakbij ons huis. Ze was dan meestal na drie kwartier wel weer terug. Maar deze keer duurde het langer. Om twaalf uur belde mijn vader mij in paniek op. Hij was haar gaan zoeken op het plein, maar ze was er niet. Samen met mijn vader ben ik haar met de auto gaan zoeken. We vonden haar uiteindelijk aan de rand van het dorp, zo'n drie kilometer van het huis van mijn ouders vandaan. Ze was helemaal in de war, in paniek. Ze was verdwaald doordat ze een verkeerde weg was ingeslagen. Mijn vader had toen wel in de gaten dat er toch iets niet goed was met haar. Mijn vader ging met mijn moeder naar de huisarts. Die zorgde ervoor dat mijn moeder een neurologisch en een psychologisch onderzoek kreeg. Uit het onderzoek bleek dat mijn moeder de 'Ziekte van Alzheimer' heeft.
We hebben vanuit GGNet begeleiding gekregen. Deze is om mensen met dementie en hun omgeving te begeleiden bij het accepteren en omgaan met de gevolgen van dementie. Ik hoop dat ze niet te snel achteruit zal gaan.”
Nog een ervaringsverhaal over een oudere met geheugenklachten
Rikie (73) over haar man
“Mijn man had het idee dat alles prima ging. Maar ik zag dat het geheugen van Cor langzaamaan slechter werd. Hij reed niet meer veilig, deed niets meer aan zijn postzegelverzameling en maakte met kaarten steeds meer fouten. Ook raakten steeds meer spullen kwijt, die ik soms op de meest vreemde plaatsen terugvond. Ik vertelde mijn kinderen dat ik bezorgd was. Zij dachten dat hun vader gewoon wat lui was, passend bij zijn leeftijd van 76 jaar. Ook voor de twee ongelukjes met de auto in het afgelopen jaar, werden voldoende verzachtende omstandigheden gevonden. Tijdens mijn verjaardagsfeest enkele maanden geleden, werd het ineens ook voor mijn kinderen duidelijk dat er iets mis was. Hij herkende een aantal van zijn neven niet meer en raakte in paniek toen hij de weg in het restaurant niet meer zelf kon vinden.
We zijn naar de huisarts geweest. Die stuurde ons door naar een geheugenpoli, waar meerdere malen enkele geheugentestjes werden afgenomenen. Het bleek dat Cor de ziekte van Alzheimer heeft. Ik schrok daar eigenlijk niet van. Eindelijk kreeg ik steun in mijn verdenking. Cor werd op een gegeven moment vaak somber. Toen zijn we bij GGNet gekomen. Daar worden we nu verder geholpen.”
