Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.

Herstelverhalen

GGNet is in ontwikkeling op weg naar meer herstel voor meer patiënten. Daarom publiceren we dit jaar op internet maandelijks een interview met patiënten en ervaringsdeskundigen. Door deze ervaringen met u te delen, willen we meer invulling geven aan het begrip herstel.
Hieronder kunt u het laatste interview lezen. 

Herstelinterview 4 - Muzikaal
Voor dit interview laten we de naam achterwege. Dit geeft de dame in kwestie geen fijn gevoel omdat ze juist naar buiten wil treden en wil laten zien wie ze is. Maar ze is moeder en wil niet dat haar persoonlijke verhaal op deze manier bij haar kinderen terechtkomt. Ze zijn op de hoogte van een deel van het verhaal maar uiteraard niet van alles. Dus om die reden anoniem in de schijnwerpers.

Wie ben je?
"Ik ben 43 jaar en ben moeder van 4 kinderen. Ik ben muzikaal en creatief. Ik speel piano, viool, altviool, hobo en hammered dulcimer. (moesten wij ook even opzoeken) Ik speelde in een orkest waarin ik jarenlang concertmeester ben geweest. Momenteel heb ik door mijn fysieke beperking en de fase waarin ik nu zit, geen betaalde baan. Vroeger werkte ik als muziekbibliothecaris. Muzikaliteit zit in mij. Technisch gezien speel ik niet echt goed, maar ik kan wel mensen raken met mijn spel." (speelt ondertussen ook een stukje op de piano in het Herstelcentrum)

"Dat je het ziet is dan één ding en er echt iets mee doen is dan de volgende stap."

 

Hoe zie jij herstel?
"In een schijnbaar uitzichtloze situatie de hoop, kracht en moed vinden om toch nieuwe mogelijkheden te ontdekken. Dat je het ziet is dan één ding en er echt iets mee doen is dan de volgende stap."

Wat is jouw persoonlijke herstelervaring?
"Ik heb een complexe PTTS (posttraumatische stressstoornis) en hechtingsproblematiek. Binnen mijn adoptiegezin ben ik zowel fysiek, psychisch als seksueel misbruikt. Het voelen van pijn en emoties was afschuwelijk. Dus heb ik mezelf al op heel jonge leeftijd aangeleerd om vooral niet te voelen en alles rationeel te houden. Ik onderging traumatherapie op basis van exposure en vond het vreselijk om daar doorheen te moeten. Maar het moet eerst slechter gaan voordat je je beter kunt voelen. Ik zou opgenomen worden voor de duur van twee tot drie weken, dat werd uiteindelijk bijna een jaar. Ik ging wel regelmatig naar huis om voor mijn kinderen te zorgen. Twee keer per week zat ik al om 06.00 uur in de auto om te helpen bij de ochtendspits van het gezin. Door mijn angsten sliep ik toch nauwelijks. 's Middags na de therapieën ging ik dagelijks met verlof naar huis en keerde weer terug als de jongsten in bed lagen. In de kliniek leek het steeds aardig goed te gaan, maar als ik thuis was geweest ging het weer minder. Mijn huwelijk en gezinssituatie bleken achteraf mijn grootste probleem te zijn. Door onder andere onze slechte communicatie werden mijn oude overlevingsmechanismen in stand gehouden en behield ik rollen die niet goed voor mij waren."

Hoe heb je vanuit dat dieptepunt aan je herstel gewerkt?
"Na mijn suïcidepoging kwam de omslag. Ik was zwaar gefrustreerd over mijn mislukte poging. Zelfs daarin kon ik niet slagen. Mijn toch al negatieve zelfbeeld werd hierdoor bevestigd. Ik was ervan overtuigd dat iedereen beter af zou zijn zonder mij. Verstandelijk weet ik inmiddels dat dit niet waar is, maar mijn gevoel wil daar nog niet altijd in mee. Desondanks heb ik geen suïcidale gedachtes meer en wil ik verder met mijn leven. Om dat te kunnen wist ik dat ik moest gaan vergeven, zowel mijn ouders als mezelf. Ik dacht altijd dat alles wat me overkwam, mijn eigen schuld was. Die gedachte moest ik echt loslaten, want dat stond mijn herstel in de weg. Ik besef dat ik niet bij mijn gezin kan blijven. Dat is doodeng, want je verliest alle zekerheden. Dat mijn huwelijk niet meer werkt is heel verdrietig maar ik voelde me vooral mislukt als moeder. Want welke moeder prevaleert nu een leven zonder haar kinderen? Maar gek genoeg ging het al snel beter met mij, juist door alles op te geven. Ik werd een ander mens en bloeide op. Ik voelde hoop, moed en kracht om mezelf opnieuw te leren kennen. Ik woon afgelegen, maar voel me voor het eerst in mijn leven veilig. Ik ben veel alleen, maar voel me zelden nog eenzaam. En ik ben op afstand een betere moeder. Nu kan ik er echt helemaal voor de kinderen zijn als ze bij mij zijn." (de kinderen wonen bij hun vader)

Wat maakt jou bijzonder?
"Dat vind ik een moeilijke vraag. Anderen zouden zeggen mijn veerkracht, doorzettingsvermogen en mijn vermogen om nieuwe dingen heel snel op te pikken. Vooral op muzikaal en creatief gebied heb ik talent.
De weg die ik heb afgelegd was zwaar, maar ondanks dat heb ik de moed gevonden om mijn moederrol anders in te vullen. Op een manier die iedereen uit ons gezin beter past."

Wat is voor jou het meest steunend geweest?
"De enkeling die niet als doel had mij uit de put te trekken of op andere gedachten te brengen, maar die alleen naast me kwam zitten en luisterde. Die er voor me was zonder te oordelen of in 'oplossingen' te denken. Verreweg de meeste mensen denken oplossingsgericht, maar dat werkte bij mij averechts. Mijn behandelaren waren de eersten die mij en mijn problemen serieus namen. Hun erkenning dat ik me niet zat aan te stellen, is ook van grote waarde geweest."

"Ik kom nooit helemaal van mijn spoken uit het verleden af. Maar ik ga er wel komen."

 

Hoe kijk jij in de toekomst?
"Ik kijk de toekomst heel hoopvol tegemoet. Er zijn mooie ontwikkelingen. Ik maak onderdeel uit van de herstelwerkgroep en hoop over een tijdje anderen bij te kunnen staan als ervaringsdeskundige. Ik kom nooit helemaal van mijn spoken uit het verleden af, daarvoor ben ik teveel beschadigd. Maar ik ga er wel komen. Want ik heb geleerd om er zodanig mee om te gaan, dat het niet meer alles beheerst. En er is zelfs nog meer verbetering mogelijk. Ik ben nieuwsgierig naar mijn verdere persoonlijke ontwikkeling en werk nog aan een betere balans tussen mijn emoties en mijn ratio. Ook mijn vertrouwen in zowel anderen als in mezelf, mag nog verder groeien. Ik ben veel kwijtgeraakt, maar krijg daar ook heel veel voor terug. Voor het eerst mag ik mijn eigen keuzes en vooral ook mijn eigen fouten maken. Dat is eng, maar voelt tegelijkertijd enorm bevrijdend. Ik voel me rijker dan ooit."

april 2017

Herstellen is niet alleen maar helemaal beter worden maar er zijn binnen de ggz drie soorten herstel. Het begrip ‘herstel’ verwijst naar veelvormige persoonlijke processen van mensen die proberen om, ondanks de vaak desastreuze gevolgen van de aandoening, hun leven weer op te pakken. 

  • Persoonlijk herstel betekent hoop hervinden en moed verzamelen, een positief zelfgevoel ontwikkelen, een betekenisvol bestaan opbouwen en de controle over het eigen leven hernemen.
  • Voor symptomatisch herstel is goede medisch-psychiatrische en psychologische behandeling en het leren van zelfmanagement van symptomen belangrijk.
  • Bij maatschappelijk herstel draait het om het (opnieuw) vervullen van sociale rollen en stigmabestrijding.

 

Actieplatform
Landelijk is er een actieplatform waar GGNet mede initiatiefnemer en lid van is:
Actieplatform herstel voor iedereen 

Eerdere herstelverhalen 

Patiënt en Familie

Vind locatie

Zoek